In januari 2018 begon onze wens om ouders te worden. Een jaar later maakten we ons toch ongerust en zetten we verdere stappen. Na een hysteroscopie bleek dat ik een T-uterus had. Na een operatie zouden we klaar zijn om het opnieuw te proberen. Enkele maanden later besloten we toch om naar LIFE Leuven te gaan.
Na vijf inseminaties gingen we een stap verder: IVF en ICSI. Op 11 november werd het eerste eitje [red.: embryo] teruggeplaatst. Ja, zelfs op feestdagen staat het team in Leuven voor je klaar – de natuur kent geen vrije dag. Een dikke week later kregen we het nieuws waar we bijna twee jaar op hadden gewacht: ik was zwanger, na de eerste terugplaatsing.
In augustus 2020 mochten wij, midden in coronatijd, onze dochter in onze armen houden. In 2023 werd ik op natuurlijke wijze opnieuw zwanger. Jammer genoeg eindigde dit in een miskraam, met opnieuw een curettage. In 2024 verzamelden we opnieuw onze moed en gingen we terug naar Leuven om één van onze cryo-eicellen [red.: embryo’s] te laten terugplaatsen. Opnieuw mochten we een wonder meemaken: ook bij deze eerste terugplaatsing was ik zwanger. Onze tweede dochter werd in mei 2025 geboren en maakte ons gezin compleet – onze regenboogbaby.
Het waren moeilijke momenten, we zaten er vaak diep doorheen. Maar altijd was er weer die hoop. Steeds weer die streling over mijn buik, in de hoop dat er iets magisch gebeurde daarbinnen. En dan die zwangerschapstest, die je droom weer afbreekt met die verdomde min. Ik vond troost in liedjes, en ondanks dat wij een ‘happy end’ mochten meemaken, pink ik nog steeds een traantje weg bij sommige nummers, omdat ze gevoelens terug oproepen.
We hebben twee keer geluk gehad, dat beseffen we maar al te goed. Ik hoop dat iedereen die in een traject terecht komt, de moed vindt om tot het uiterste te gaan. Wij praten openlijk over onze lange weg, omdat we hopen dat het taboe stilaan verdwijnt en dat koppels in een traject moed vinden in de verhalen van anderen.
Bij beide zwangerschappen stuurde ik een geboortekaartje naar LIFE Leuven om hen te bedanken, en twee keer kreeg ik een lief kaartje terug. We zijn dit team enorm dankbaar, en hopen dat ze nog lang wonderen mogen verrichten met hoop, geloof en een beetje wetenschappelijke magie.
“Hoop, geloof en een beetje wetenschappelijke magie”
“Wij praten openlijk over onze lange weg, omdat we hopen dat het taboe stilaan verdwijnt en dat koppels in een traject moed vinden in de verhalen van anderen.”
