Wij zijn heel naïef in het verhaal gestapt. Twee jonge vrouwen, alles hormonaal en fysiek in orde, maar uiteindelijk heeft het lang geduurd vooraleer er kindjes waren. We hadden een heel plan uitgedacht van hoe het zou lopen en wie zou zwanger worden en wanneer, maar uiteindelijk is er bijna geen enkel idee dat we hadden uitgekomen. Ons verhaal is moeilijk geweest: We hebben moeten loslaten, verliezen verwerken, procedures moeten doorgaan. Maar ik kan met zekerheid zeggen dat wij het zonder het hele team niet hadden volgehouden.
In het begin zijn wij begonnen met IUI, met de hoop om snel zwanger te worden. Na 6 pogingen raadden ze aan dat we naar IVF over te schakelen, maar wij waren daar niet klaar voor. Wij besloten dan maar om tussen mijn partner en ik te wisselen, maar na bijkomende pogingen van de IUI lukte het nog steeds niet. Uiteindelijk zijn we met een bang hartje overgestapt naar IVF. Plots zit je met injecties, eicelpuncties en na al de IUI-pogingen bijna geen vertrouwen en bijkomende angst dat het er niet meer gaat komen.
Na eerste IVF en directe transfer was het voor mij fysiek heel hevig. Tijdens de injecties was ik heel draaierig en voelde ik mij ongemakkelijk. Na gesprek met de dokter hebben we de dosis aangepast. Maar na de transfer, was het enkele dagen heel moeilijk. Bij de bloedcontrole voor een zwangerschap zijn bij de vroedvrouw alarmbellen afgegaan nadat ik enkele klachten had beschreven. Uiteindelijk bleek dat ik overstimuleer op de ivf-behandeling. Maar ik had nog embryo’s en we konden verder. Bij de 2de transfer was ik zwanger. Jammer genoeg was die niet blijven doorgroeien. We werden hier heel goed opgevangen door middel van counseling en ook gewoon de gesprekjes tussendoor. De manier hoe we werden opgevangen nadat we besloten hadden hoe verder te gaan en de steun van de dokter bij de curettages was enorm. Nadat de embryo’s op waren hebben we 2 IVF cyclussen gebruikt om een cocktail van hormonen te vinden die mij in mindere mate overstimulatie gaf. Voor mij was het na een tijdje emotioneel heel zwaar en hebben mijn partner en ik besloten dat ik zou doorgaan met de IVF en dat zij de embryo transfer zou doen. Hierbij waren er wel 2 zwangerschappen, maar jammer genoeg een lege (wel placenta, geen embryo) en een biochemische zwangerschap.
Bij de 4de poging IVF was het goed. Ik deed de IVF, mijn partner nam direct een embryo en ons eerste kindje was er. Er was wel even een schrikmoment waarbij na enkele weken mijn partner plots een heel hevige bloeding kreeg. Maar we werden direct opgevangen bij Life zelf, en tussenin patiënten genomen om dan bevestiging te krijgen dat alles in orde was. De opluchting bij iedereen was voelbaar, maar ook het begrip voor de angst. Hierna is ze ook van nabij opgevolgd tot we naar de gewone gynaecoloog konden.
Omdat we niet klaar waren met eentje, en omdat ik zelf ook zwanger wou worden, heb ik nog een IVF gedaan met een directe transfer. Het risico op een overstimulatie was hoog. Maar ik wou en zou ook een kindje dragen. Zelfs met alle voorzorgen van de dokters, had ik toch een overstimulatie. Maar dit juist omdat ik zwanger was. Het was toen fysiek heel zwaar, maar gedurende die eerste maanden was de ondersteuning zo goed, dat de wekelijkse controles de hoogtepunten van de week waren. Bij hen kon ik even mijn zorgen vergeten.
Uiteindelijk is het team die mee een rol hebben gespeeld hoe wij het allemaal hebben ervaren en waarbij we toch zijn kunnen blijven doorgaan. Van de dokters zelf hebben we altijd veel empathie gekregen, bij moeilijke momenten hebben ze emotionele steun gegeven, ze hebben mee gevloekt, en ze hebben letterlijk de tranen van mijn ogen gedroogd bij de zware overstimulatie. Op de acute momenten waren ze heel flexibel, en zeer begripvol voor onze angsten. Er was altijd de mogelijkheid tot gesprek en discussie en je kan er zelf je pad bij kiezen, tot zover mogelijk.
Met de vroedvrouwen en verpleegsters hebben we gelachen, geweend. Ze hebben ons altijd geholpen met de rare kwaaltjes die al dan niet gelinkt waren aan de behandelingen. Ze hebben onze handen vastgehouden tijdens de punctie en ons ook de mentale kracht gegeven om door te gaan. Ze hebben ons enorm ondersteund na de verliezen via counseling en tijdens de gesprekjes in het priklokaal. Ook bij de telefoontjes voor de resultaten van de zwangerschapstesten werd je opgevangen, of werd er mee gevierd.
De mensen van het labo hebben een enorme kennis en zelfs de mensen van het secretariaat ondersteunen je mee. Na de hysteroscopie hebben ze gebeld om te checken hoe het gaat. Ze beantwoorden al je domme en minder domme vragen. En als er echo’s zijn van de groeiende kleine, willen ze zeker ook eens kijken. Ook de logistieke medewerker bij de punctie zou een babbeltje slaan en je ondersteunen na de punctie.
Uiteindelijk heeft het ons jaren geduurd. Maar vandaag hebben we twee kleine ketjes rondlopen en zijn bezig voor een derde. Bij ons was het met grote ups en downs, tot momenten waarbij ik echt dacht dat het niet meer zou lukken, tot het telefoongesprek met: gefeliciteerd! De emotionele stress, de fysieke uitputtingsslag, de stress op je relatie en je partner is niet te onderschatten. Wij hebben steun gezocht bij elkaar, bij anderen, maar ook zeker ook bij hen. Wij hebben onze plannen moeten loslaten en hun volledige vertrouwen gegeven zodat wij konden focussen op ons om door het proces te gaan en dat zij al de rest voor zich namen. En dat is enkel gelukt door hun medische kennis, de empathie die we kregen, de mopjes tussendoor, de veelbetekende knik of hand, de familiale sfeer en de flexibiliteit.